Isabelle Quinn


  • Freddy de Plaagmuis                 Vanaf 8 jaar
  • Suni, het Grote Crisisplan            Vanaf 10 jaar
  • De Laatsten                                   Young Adult
  • Operatie Boze Barbie                    Vanaf 8 jaar.                                                  

  Hieronder kun je meer over mijn boeken lezen.


Freddy de Plaagmuis                                 

Flaptekst:

Noah, tien jaar, heeft voor zijn verhuizing een konijnenpootgeluksbrenger van zijn oma gekregen. Drie maanden later is hij ervan overtuigd dat hij de perfecte aanpak heeft om narigheden te voorkomen: zijn poot altijd bij zich dragen, nooit iets gevaarlijks doen en ongeluksbrengers vermijden. Een vriendschap met zijn buurmeisje Lola, die een zwarte kat heeft, is dus uitgesloten. Maar dan is het tien februari en overal in het gebouw gebeuren ineens rare dingen.

Een verhaal over vriendschap, bijgeloof en een muis met magische krachten.

Vanaf 8 jaar

Illustraties: Marieke Nelissen

Uitgeverij: Clavis    -    www.clavisbooks.com

Verschijning: Januari 2019                      

Suni - Het Grote Crisisplan                              

Flaptekst:

Als haar vervelende neef Wesley komt logeren, denkt Nikita hem
moeiteloos aan te kunnen. Maar dan gebeurt er iets onverwachts:
na jaren van afwezigheid verschijnt haar oude fantasievriendin Suni opeens in haar kamer. Ze is onzichtbaar voor iedereen behalve Nikita, maar ze blijkt wel echt te zijn! Dat wordt heel snel duidelijk als Suni besluit om wraak te nemen op pestkop Wesley …

Een verhaal over vriendschap, verbeelding en vervelende neven.

Vanaf 10 jaar

Uitgeverij: Clavis    -    www.clavisbooks.com

Verschijning: maart 2016           

Zo begint het:

Zondag

Die middag kwam Wesley. Er zijn wel leukere manieren om de zomervakantie te beginnen.
Mam noemde het ‘een samenloop van omstandigheden’. In mijn taal heet dat ‘vette pech’.
Zo was het gegaan:
a) Ex-tante Betty’s nieuwe vriend had haar verrast met een lastminutevakantie naar Parijs.
b) Wesley kon natuurlijk niet met zijn moeder mee (dat is even romantisch als je oma van 99 mee op huwelijksreis nemen), dus moest hij naar zijn vader, mams lievelingsbroertje en de leukste oom op aarde, oom Bart, die …
c) toevallig tijdelijk bij ons woont.
A + B + C = Alarm! Neef op komst, iedereen naar de reddingsboten!

Tussen Wesley en mij heeft het altijd gebotst. Als baby’s mepten we elkaar al met rammelaars. Echt, dat heeft oom Bart me ooit verteld. En het is alleen maar erger geworden. Vooral bij familiefeestjes gaat het vaak mis. Wij zijn de oudsten van een heleboel neefjes en nichtjes en Wesley moet altijd de baas spelen over ze. Of hij pest ze, dat noemt hij humor. Dus ik kom voor de kleintjes op, en dat bevalt meneer niet. Familiereünies zijn nooit saai bij ons.
Verder, als ik niemand hoef te verdedigen, negeer ik hem gewoon. Dan vindt hij me arrogant. Ik vind hem een trol met een kort lontje, dus we staan gelijk.
O ja … Hij is ook nog verliefd op zichzelf! Ik zweer het, als je met jezelf kon trouwen, had hij het al lang gedaan. ‘Wesley, neemt u Wesley als uw wettelijke echtgenoot?’ ‘Ja.’ ‘Ja.’ ‘Gefeliciteerd, u mag uzelf kussen.’
Als zo’n gezellige jongen een week bij je komt logeren, moet je wel een plan hebben. Dat had ik dus: hem zo veel mogelijk mijden, niet reageren als hij de klier uithing en, vooral, geen rammelaar van mijn zusje op zijn kop breken. In twee woorden: cool blijven. Kom maar op, ik kan het aan! dacht ik.
Soms ben ik zo dom.

De laatsten                              Young Adult                                       

Flaptekst:

Op een koude winteravond wordt de vijftienjarige Sam ineens verrast door een mysterieuze en dichte mist. Als de mist zich eindelijk terugtrekt, is Sams leven voorgoed veranderd. Op een handvol overlevenden na is de stad helemaal verlaten. Wat is er gebeurd? Zijn zij de laatsten op aarde? En waarom lijken bijna alle overlevenden te lijden aan een rare vorm van krankzinnigheid? Sam gaat wanhopig op zoek naar antwoorden door de besneeuwde stad. Maar dat is niet zonder gevaar …

Uitgeverij: Clavis    -    www.clavisbooks.com

Verschijning: januari 2015            

Fragmenten:

Langzaam kwamen de kleuren terug.
Het begon met een soort donkergrijs licht. Of was het soms iets grijs, in het licht? Het lukte me maar niet om mijn ogen scherp te stellen. Onder mijn handen voelde ik een ruw oppervlak. Bakstenen. Oké, dit was een muur dus.

Met mijn natte, ijskoude vingers wreef ik in mijn ogen totdat mijn zicht eindelijk opklaarde. Ik stond alleen in een steeg, onder een metalen trap. Hoog boven mijn hoofd wierp een grote lamp een bleek licht op de sneeuw en de vieze muren om me heen.

Ik had geen idee waar ik was.

Over mijn rug rolde een rilling zo krachtig dat het voelde alsof hij me in tweeën zou breken. Mijn botten waren van ijs, mijn vlees zat eraan vastgevroren. Hoelang stond ik al buiten?

Allerlei beelden waar ik geen touw aan vast kon knopen kwamen ineens in me op. Een gat in een sok, een golden retriever, een vrouw met colablikjes, lichtflitsen …

Tussen die hele bende waren maar twee dingen helder. Het eerste was de mist. Hij was overal geweest. En hij was nu weer verdwenen. Het tweede was mijn naam. Ik heette Sam.

...

Mijn hersens leken in kauwgom veranderd, nadenken ging voor geen meter. Alles wat ik wist, was dat de mist dit gedaan had. Hij had al die mensen weggenomen. Vreemden, maar ook mensen die ik kende. En me totaal niet kon herinneren.

Operatie Boze Barbie                        

Flaptekst:

De ouders van Saar en Tim gaan vanavond naar een feestje en Zylvia komt oppassen. Dat vindt de tweeling maar niks. Zylvia ziet eruit als een barbiepop en behandelt hen als kleine kinderen. Wanneer ze van Barbie dan ook nog eens veel te vroeg naar bed moeten, is voor de tweeling de maat vol. Ze zijn vastbesloten Zylvia het huis uit te jagen. Maar of Operatie Boze Barbie lukt?

Een verhaal over een ondeugende tweeling en een gemene oppas.

Vanaf 8 jaar

Illustraties: Babiche

Uitgeverij: Clavis    -    www.clavisbooks.com

Verschijning: juni 2013           

Zo begint het:

Saar houdt haar oor tegen de deur en luistert. Niets. Het enige geluid komt van het druppelen van de badkraan achter haar.
‘Zou ze er niet al lang moeten zijn?’ vraagt ze.
Tim zit rustig op de rand van het bad een strip te lezen.
‘Misschien heeft ze bedorven vis gegeten en moet ze vreselijk kotsen,’ zegt hij. ‘Of ze heeft zich vergist. Ze is naar de overburen gegaan en de hond heeft in haar billen gebeten.’
Saar proest het uit. Wat een gekkerd!
Misschien kan ze gewoon hun huis niet vinden of heeft ze een lekke band.
Beneden klinkt het vrolijke deuntje van de bel.
Tim heeft ineens een frons tussen zijn wenkbrauwen.
Snel drukt Saar haar oor weer tegen de deur. Misschien is het de postbode die iets komt brengen. Het is wel laat, maar het kan, toch?
De voordeur gaat open en iemand zegt: ‘Hallo!’
Zo’n hoge meisjesstem, dat is mama niet.
‘Gadver,’ kreunt Saar, ‘ze is er.'